Euthanasiecommissie speelt zelf voor rechter

Een arts die een demente patiënte doodde en daarbij zowat elke voorwaarde van de euthanasiewet schond, is toch niet doorverwezen naar het parket. (De Standaard 26/12/2017)

Een citaat uit het betreffende artikel

“Een diep demente patiënte met de ziekte van Parkinson kreeg op verzoek van haar familie een dodelijk spuitje toegediend door de huisarts. Er was geen verzoek van de patiënte en vermoed wordt dat de tweede, adviserende arts pas achteraf zijn ‘advies’ heeft geschreven.”

Ondanks dat de voorzitter van de euthanasiecommissie reageerde: “Dit was geen euthanasie” kon men binnen de commissie geen meerderheid vinden om deze zaak door te verwijzen naar het parket. Ik citeer:” Een minderheid van ruim een derde – zes stemmen is genoeg – wilde het dossier niet doorverwijzen om verschillende redenen: het verdedigen van euthanasie in om het even welke omstandigheid, de angst dat een doorverwijzing de euthanasiepraktijk in Wallonië terug naar af zou sturen, de wens om euthanasie ook in het geval van dementie mogelijk te maken.”

Een van de leden van de commissie nam zelfs ontslag, hij zei:” … deze commissie vervult haar rol niet. Ze speelt zelf voor rechter. Ze rekt de wet niet op, maar overtreedt die.”

Momenteel is een assisenproces gaande over het ongevraagd “euthanaseren” van een 20-tal mensen door een diaken. In een citaat kunnen we lezen:” Ik wilde een waardeloos leven van een terminale patiënt inkorten, om het lijden weg te nemen. Die mensen hadden geen leven meer.’ De voorzitter wees Poppe erop dat de slachtoffers niet zelf om hun dood gevraagd hadden.

Wat is nu het verschil met deze zaak? Hier heeft de patiënt toch ook niet zelf gevraagd om te sterven.

En dit is nu juist waar de tegenstanders van euthanasie voor hebben gevreesd, dat mensen worden geëuthanaseerd, op vraag van derden. Het woord economische euthanasie komt hier weer bij bovendrijven. Als dit niet wordt bestraft, wat zal dan de volgende stap zijn? Dat mensen niet meer worden geëuthanaseerd omwille van levenskwaliteit, maar omwille van economische belangen; de behandeling is te duur, de ziekenhuizen liggen te vol, er zijn te weinig bedden voor mensen die wel een levenskwaliteit hebben …

Wat ik zelf persoonlijk heb opgemerkt bij het overlijden van de moeder van een vriendin; ik kan niet begrijpen dat ze deze vrouw zo hebben laten lijden. Uit haar verhaal kon ik echter duidelijk opmaken dat deze patiënte zelf helemaal niet wilde sterven, zij vocht tegen het onvermijdelijke, maar het was de familie rondom haar die het lijden niet konden verdragen. Dus euthanaseer ze maar dan hoeven wij dit niet meer te zien.

En zo wordt deze koord waarop we balanceren wel heel dun. Zo kan ik wel voor de vuist een tiental persoonlijke redenen aanhalen om mijn “geliefde familielid” te “verlossen”. En voor iedere reden zal ik wel een aantal personen vinden die mij hierin zullen steunen, ook binnen die commissie.

En waar blijft nu onze overheid? Waar blijft nu onze rechterlijke macht? De commissie is speciaal voor deze reden opgericht, om ieder euthanasievoorstel te toetsen aan de wettelijkheid en bij schending van de regels de zaak over te maken aan het parket.

Maar als deze commissie nu zelf gaat bepalen, niet op grond van de wettelijke parameters, maar op grond van welke duistere achterliggende redenen dan ook, om een geval wel of niet door te sturen dan is de doos van Pandora wel helemaal open gegooid.