Democratisch gezin is niet de regel

Ouders verwarren meningsverschil met tegenspraak kopte de Sandaard op 11 september In een artikel van Veerle Beel.
Hieronder volgt een korte samenvatting van dit artikel.

Een rondvraag bij 1.534 kinderen van tien tot twaalf jaar, uitgevoerd door het kinderrechtencommissariaat in mei en juni, wijst uit dat het in Vlaamse gezinnen vaker dan verwacht aan inspraak van kinderen ontbreekt. De vragen leunden dicht aan bij de dagelijkse leefwereld van kinderen: ze gingen over kledij, tv-kijken, de keuze van het eten, thuis meehelpen, bedtijd, vrije tijd. Ook de manier van omgaan met elkaar werd onder de loep genomen.

Kinderrechtencommissaris Ankie Vankerckhoven zegt:” Inspraak en overleg betekent niet dat kinderen het voor het zeggen hebben. Het betekent dat je naar ze luistert, hen ruimte geeft om hun mening te uiten, er rekening mee houdt indien mogelijk en uitlegt waarom je dat niet altijd doet”.

En wie hakt, in het geval van een meningsverschil, knopen door? ,,Hangt van het onderwerp af”, zegt Hilde Cnudde.

,,Als het over persoonlijke zaken zoals de kledij gaat, mogen kinderen meestal zelf beslissen. Meehelpen thuis, en andere domeinen die het hele gezinsleven raken, worden veel vaker alleen door de ouders beslist.”

,,Minder dan een derde van de kinderen zegt dat ze ook die zaken in overleg met de ouders beslissen. Van een democratische overlegcultuur is in het gemiddelde Vlaamse huisgezin nog geen sprake.”

Dat democratie de regel zou moeten zijn in elk gezin staat voor Veerle Beel blijkbaar niet meer ter discussie. Vraag is alleen nog hoe we die domme ouders zover kunnen krijgen dat ze hun dictatoriaal regime opgeven. De overheid houdt er een tweeslachtige houding op na. Enerzijds wil men in het gezin alle autoriteit eruit krijgen, anderzijds gaan onze regeringen steeds maar verder in het betuttelen en opleggen van nieuwe regels en het aan banden leggen van onze vrijheid. Democratie ontaardt op het moment dat men het kader verlaat en de fundamenten van de democratie onderuit haalt. Het gezin is een onvervangbare hoeksteen, waarmee elke samenleving staat of valt.
Wil men hier democratische principes toepassen, dan krijg je chaos. Er zijn tal van voorbeelden in de Bijbel waar verkeerde verhoudingen in het gezin rampzalige gevolgen hebben. Laten we eens één voorbeeld bekijken.
Eli liet zijn zonen Hofni en Pinechas hun gang gaan, beperkte zichzelf tot het geven van zijn mening ( maar dan wel veel te laat) en legde ze weinig in de weg toen hij hoorde dat ze zich tegenover het volk misdroegen “en dat ze sliepen bij de vrouwen die te hoop kwamen aan de deur van de tent der samenkomst.” Hij zei enkel: “Niet mijn zonen, want dit is geen goed gerucht dat ik hoor…” maar zijn zonen gingen gewoon door en luisterden niet naar hun vader. (1Sam. 2:12-25) De gevolgen zijn desastreus. Zijn twee zonen sneuvelen in de strijd en hijzelf breekt zijn nek als hij hoort dat de ark in handen van de vijand is gevallen. Gods aanwezigheid was weg uit Israël als gevolg van Eli’s halfslachtige optreden. Hij had zijn plaats als vader niet ingenomen.
Een kind groeit niet op tot een evenwichtige volwassene door inspraak maar door gehoorzaamheid te leren.
Een kind dat kan gehoorzamen is vrij, omdat het later de keuze heeft om het goede te gehoorzamen en het kwade te verwerpen. Een kind dat niet is geleerd te gehoorzamen, kan enkel maar ongehoorzaam zijn. Een kind volgt in de eerste plaats het voorbeeld van zijn ouders na. Alleen als de daden er zijn, krijgen ook de woorden gewicht. Als mijn kinderen mij niet gehoorzamen, mag ik me terecht afvragen of ik God wel gehoorzaam ben.

In de Standaard van 21 september verscheen een artikel van Gilbert Roox getiteld ‘Koning Kind’. In zijn veelbelovende ondertiteling zegt hij:”Het zal wel goed bedoeld zijn, maar met de nieuwe religie van kinderrechten zitten wij op een verkeerd spoor. Ouders die hun kind persé als gelijke, ’hun beste vriend’ willen beschouwen, laten het in feite in de steek.” De rest van het artikel is een analyse van de veranderde visie die onze samenleving in de laatste jaren over kinderen heeft gekregen. Er staan een aantal rake opmerkingen in, maar wat opvalt is… Er is geen oplossing! Geen hoop! Geen oproep om terug te keren tot een degelijk fundament voor de opvoeding van onze kinderen. Wij hebben God verlaten en hebben een ander spoor gevolgd en nu plukken wij daar de vruchten van. De ark is uit onze samenleving weggenomen door de vijand en onze kinderen worden overgegeven aan de zonde die we voor het gemak ‘vrijheid’ hebben gedoopt.

Het gezin is een Goddelijk instituut. God heeft man en vrouw geschapen naar Zijn beeld, hen gezegend en de opdracht gegeven om de aarde te vervullen. (Gen. 1:27-28) Ouders zijn verantwoordelijk voor hun kinderen, niet alleen voor hun voeding en veiligheid, maar bovenal voor hun geestelijk voedsel. God zal ons zeker rekenschap vragen van wat wij met onze kinderen hebben gedaan. Hij gebied ons ze op te voeden in de lering en vermaning des Heeren. De kinderen anderzijds beveelt Hij hun ouders te eren, opdat het hun welga en zij lang leven op de aarde. (Ef. 6:1-4) Het is uiteraard begrijpelijk dat in de huidige afbraak van de laatste christelijke fundamenten het gezin het moet ontgelden.
Dat men dit doet via goddeloze wetten die ouders gaan verhinderen hun kinderen op te voeden in gehoorzaamheid aan God, is eens te meer een bewijs hoever de satanische agenda reeds gevorderd is. Het lijkt wel dat satan heerst. Bedenk echter dat er Eén is die daarboven staat in Wiens ogen wij kostbaar zijn en die niet zal toestaan dat wij boven vermogen verzocht worden.
“Daarom richt weder op de trage handen, en de slappe knieën; en maakt rechte paden voor uw voeten, opdat hetgeen kreupel is, niet verdraaid worde, maar dat het veelmeer genezen worde”. (Hebr. 12:12,13.) Laten we dit als ouders toepassen op de opvoeding van onze kinderen. Men moet God meer gehoorzamen dan de mensen. Wij hebben een heilige taak en die laten we ons niet afnemen. Laten we bidden dat God ons de genade geeft om onze kinderen op te voeden in de vreze des Heeren, opdat de wereld ziet dat er een God is die leeft. Vader had ons zo lief, dat Hij bereid was Zijn eigen Zoon te geven om ons tot Zijn kinderen te maken. De Heer Jezus was Zijn Vader gehoorzaam tot de dood aan het kruis. Hier was geen democratie, maar Liefde aan het werk. Laat die Liefde ook de motor van onze gezinnen zijn.