Abortus

De regen stroomde over het wegdek. Terwijl ik in het wegspoelen van de dag naar huis reed, bleven mijn gedachten hangen bij wat ik zojuist gehoord had over de gangbare methoden van abortus op bijna geboren baby’s (6,7,8 tot zelfs 9 maanden).
Misschien was het omdat vrouw en kinderen zich op dat moment in het buitenland bevonden, maar in verbeelding zat mijn jongste bij me op schoot terwijl zo’n dokter met dezelfde techniek mijn kind vermoorden wou. Ik was geschokt en wilde niet verder denken. Het gebeurt niet met mijn kind; het mag niet; ik wil het niet! Ik voelde me zo bedroefd en machteloos om het feit dat jaarlijks wereldwijd miljoenen baby’s van het leven beroofd worden. Levende schepsels die misschien nog door Gaja, Greenpeace of Brigitte Bardot zouden gered zijn als het zeehondjes waren geweest….maar het zijn mensen. Wie weet wat deze kinderen hadden kunnen bijdragen aan onze maatschappij. Misschien zouden we niet zo hard geworden zijn als we ze hadden toegelaten om verder te leven en te ontwikkelen waartoe ze bestemd waren.
Ze zijn uiteen gerukt, met zuur bewerkt of in een laat stadium van de hersenen ontdaan.
Het is natuurlijk allemaal heel steriel gebeurd om de arme moeder nog niet meer narigheid te bezorgen dan zo’n baby al was. Er was geen geschreeuw. Of beter:Het werd gesmoord.
Een lam schreeuwt ook niet als het ter slachtbank wordt geleid. Een slachter kijkt ook liever niet naar de ogen van een lam omdat er dikwijls tranen uitrollen als ze weten dat ze moeten sterven.
Onhoorbaar weent ook het vaderhart van God bij deze voortdurende holocaust.
Wat er verder met deze verminkte lichamen gebeurt – hoe ze deels verwerkt worden voor de cosmetica-industrie – vindt men blijkbaar een geoorloofde vorm van recyclage. Als er maar geen dieren voor gebruikt worden….”Wat gij aan de minsten van dezen hebt gedaan”….
Hoe men deze feiten nog onder de neus en ogen van een breed publiek kan schotelen is een gewaagde zaak. Het zou nog best wat individuen kunnen wakker schudden, maar vooral de hogepriesters van het groen fatsoen zullen wel snel bepalen wat en hoe de publieke opinie hierover moet denken. Het staat volgens de nieuwe normen en zeden nu eenmaal niet meer om op te komen voor een zaak als deze. “U WORDT ALLEMAAL VRIENDELIJK VERZOCHT OM STOM TE BLIJVEN.”
Maar wat zou het niet te weeg brengen als christenen deze nieuwe normen zouden trotseren en het geweten van deze maatschappij geen rust zouden geven . Zijn alle mogelijke wegen al bewandeld om de mensen hierover wakker te schudden?
Of is het met ons geworden zoals met Christus ‘volgelingen tijdens de kruisiging; iedereen was gevlucht, behalve een “dwaze moeder” en een jongeling. De spotters vierden ook toen hoogtij.
Laten wij in ieder geval bidden dat de Heer ons zijn hartsgesteldheid mag geven zodat we mogen beseffen hoe erg deze kindermoord in Zijn ogen is. Dit zou ons voor ons verdere leven moeten aanvuren om het thema van abortus steeds weer in de kijker te brengen. Juist omdat de liefde van Christus ook ons heeft doen geboren worden. Of, zoals de overlevenden van de joodse holocaust het zeggen: “wij moeten dit blijven verder vertellen, anders zullen de doden vergeten worden en zullen we allemaal omkomen. “